G4970 в Новом Завете

ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα

Убачыўшы зорку, яны ўзрадаваліся радасьцю вельмі вялікаю.

Угледзеўшы зорку, яны ўсьцешыліся радасьцю вельмі вялікай,

Убачыўшы зорку, яны ўзрадаваліся радасцю вельмі вялікаю.

І, абачыўшы зорку, яны ўзрадаваліся радасьцяй надзвычайнай.

Угле́дзіўшы-ж зорку, яны ўзрадаваліся вялікаю ра́дасьцяй.

Убачыўшы зорку, яны ўзра́даваліся радасцю вельмі вялікаю.

Убачыўшы зорку, яны вельмі ўзрадаваліся.

Убачыўшы ж зорку, яны ўзрадаваліся вельмі вялікаю радасцю.

Угледзіўшы ж зорку, (яны) узрадаваліся вельмі вялікай радасьцю.

Угледзеўшы-ж зорку яны ўзрадаваліся радасьцю надзвычайнаю.

А ўбачыўшы зорку, яны ўзрадаваліся надта вялікай радасцю.

А ўбачыўшы зорку, яны ўзрадаваліся надта вялікай радасьцяй.

καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα

І, пачуўшы, вучні ўпалі на аблічча сваё і моцна спужаліся.

І пачуўшы, вучні ўпалі ніцма і вельмі перапалохаліся.

І, чуючы гэта, вучні ўпалі на твар свой і надта спалохаліся.

І, пачуўшы, вучанікі палі ніцма, і вельма спалохаліся.

І, пачуўшы, вучні ўпалі на аблічча сваё і дужа перапужа́ліся.

І, пачуўшы, вучні прыпа́лі тва́рамі сваімі да зямлі і вельмі спалохаліся.

Пачуўшы гэта, вучні ўпалі ніцма і вельмі спалохаліся.

І, пачуўшы, вучні ўпалі на свае твары і моцна спалохаліся.

І, пачуўшы, вучні ўпалі на абліччы свае і вельмі перапалохаліся.

І пачуўшы, вучні ўпалі ніцма і моцна перастрашыліся.

І вучні, пачуўшы, ніцам палі й вельмі спалохаліся.

А вучні, пачуўшы, упалі на твар свой і вельмі спалохаліся.

καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα

і заб’юць Яго, і на трэці дзень Ён уваскрэсьне». І яны дужа засмуціліся.

і заб’юць Яго, і на трэйці дзень уваскрэсьне. І засмуціліся яны вельмі.

і яны заб’юць Яго, і на трэці дзень Ён уваскрэсне». І засмуціліся яны моцна.

І заб’юць Яго, і на трэйці дзень ускрэсьне». І яны вельмі засмуціліся.

і заб’юць Яго, і на трэці дзе́нь уваскрэсьне. І яны дужа засмуціліся.

і заб’юць Яго, і на трэці дзень уваскрэ́сне. І засмуцíліся яны вельмі.

і заб’юць Яго, і на трэці дзень Ён уваскрэсне». Тады яны вельмі засмуціліся.

і заб’юць Яго, але на трэці дзень Ён будзе ўваскрэшаны. — І яны моцна засмуціліся.

І заб’юць Яго, і на трэйці дзень будзе ўваскрэшаны. І (яны) вельмі зажа́ліліся.

І заб’юць Яго і на трэйці дзень уваскросьне; і яны моцна засмуціліся.

і заб’юць яго, а на трэці дзень згробуўстане. І яны моцна зажурыліся.

і заб’юць яго і на трэці дзень уваскрэсьне. І яны засмуціліся моцна.

ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἀυτῶν πάντα τὰ γενόμενα

Таварышы ягоныя, убачыўшы, што сталася, вельмі засмуціліся і, прыйшоўшы, паведамілі пану свайму ўсё, што сталася.

Субраты ягоныя, убачыўшы тое, засмуціліся вельмі, і прыйшоўшы расказалі ўладару свайму пра ўсё, што было.

Бачачы, што робіцца, таварышы яго засмуціліся вельмі ды пайшлі і расказалі гаспадару свайму ўсё, што сталася.

Службовыя сяброве ягоныя, бачыўшы сталае, вельмі зьнемарасьціліся і, прышоўшы, зьясьнілі гаспадару свайму ўсе бытае.

Сябры́ яго, ба́чачы ста́ўшаеся, ве́льмі засмуціліся і, прыйшоўшы, расказалі валадару́ свайму ўсё, што сталася.

Тава́рышы яго, убачыўшы, што зда́рылася, засмуцíліся вельмі і, прыйшоўшы, расказалі ўладару́ свайму пра ўсё, што адбыло́ся.

Ягоныя сабраты, убачыўшы, што здарылася, засмуціліся вельмі і, прыйшоўшы, расказалі гаспадару свайму ўсё, што сталася.

Дык, убачыўшы гэта, яго таварышы моцна засмуціліся; і, пайшоўшы, расказалі свайму ўладару ўсё, што адбылося.

Убачыўшы ж стаўшаеся саслужыўцы ягоныя вельмі засмуціліся і, прыйшоўшы, расказалі валадару свайму ўсё, што сталася.

Сябры-ж яго, пабачыўшы, што здарылася, моцна засмуціліся і прыйшлі, расказалі гаспадару свайму ўсё, што сталася.

А таварышы ягоны, ўвідзеўшы што сталася, вельмі зажурыліся і прыйшлі расказалі свайму гаспадару ўсё што было сталася.

А таварышы ягоны, увідзеўшы, што сталася, засмуціліся вельмі і прыйшлі і расказалі свайму пану ўсё, што было сталася.

ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες Τίς ἄρα δύναται σωθῆναι

Пачуўшы гэтае, вучні Ягоныя надта дзівіліся, кажучы: «Хто ж тады можа быць збаўленым?»

Пачуўшы гэта, вучні Ягоныя вельмі зьдзівіліся і сказалі: дык хто ж можа ўратавацца?

І, пачуўшы гэта, вучні вельмі дзівіліся і казалі: «Хто тады можа збавіцца?»

Пачуўшы гэта, вучанікі Ягоныя вельмі зумеліся й сказалі: «Дык хто ж можа спасьціся?»

Пачуўшы гэтае, вучні Яго дужа дзіваваліся і сказалі: дык хто-ж можа спасьціся?

Пачу́ўшы гэта, вучні Яго вельмі здзівíліся і сказалі: хто ж тады можа спасцíся?

Пачуўшы гэта, вучні вельмі здзівіліся і сказалі: «Дык хто ж можа збавіцца?»

Вучні ж, пачуўшы, моцна ўразіліся, кажучы: Тады хто можа ўратавацца?

Пачуўшы ж (гэтае), вучні Ягоныя былі вельмі зьдзіўлены, кажучы: хто ж можа быць збаўленым?

Пачуўшы гэтае, вучні Ягоныя моцна зьдзівілся йі гаварылі: — хто-ж тады можа быць збавёны?

Пачуўшы гэта, вучні моцна дзівіліся й гаварылі: Дык хто-ж можа быць збаўлёны?

Пачуўшы-ж гэтае, вучні многа дзівіліся, кажучы: Дык хто можа быць збаўлены?

καὶ λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ ἕκαστος αὐτῶν Μήτι ἐγώ εἰμι κύριε

І, надта засмуціўшыся, яны пачалі гаварыць Яму, кожны з іх: «Ці ня я, Госпадзе?»

Яны вельмі засмуціліся і пачалі казаць Яму, кожны зь іх: ці ня я, Госпадзе?

Яны, дужа засмучаныя, пачалі пытацца кожны асобна: «Ці не я гэта, Госпадзе?»

Яны вельма засмуціліся й пачалі казаць Яму, кажны зь іх: «Ці ня я, Спадару?»

І, крэпка засумаваўшы, пачалі гаварыць Яму кожны з іх: ці ня я, Госпадзе?

Яны вельмі засмуцíліся і пачалí гаварыць Яму, кожны з іх: ці не я, Госпадзі?

Вельмі засмуціўшыся, яны пачалі казаць Яму адзін за адным: «Ці не я, Пане?»

І яны, моцна засмуціліся, кожны з іх пачаў казаць Яму: Не я ж, Госпадзе?

І, крэпка засумаваўшы, пача́лі гаварыць Яму кожны зь іх: ці ня я, Госпадзе?

Калі-ж настаў вечар, Ён заняў застольле з дванаццацьма вучнямі.

Яны глыбока зажурыліся й пачаў кожны паасобку пытаць: Ці гэта я, Спадару?

І моцна пасмутнеўшы, яны кожны адзін пачалі гаварыць: Ці гэта я, Пане?

Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ τηροῦντες τὸν Ἰησοῦν ἰδόντες τὸν σεισμὸν καὶ τὰ γενόμενα ἐφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες Ἀληθῶς θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος

Сотнік жа і тыя, што з ім пільнавалі Ісуса, убачыўшы землятрус і тое, што сталася, страхам напалохаліся, кажучы: «Праўда, Ён — Сын Божы».

А сотнік і тыя, што зь ім вартавалі Ісуса, бачачы землятрус і ўсё, што адбылося, перапалохаліся вельмі і казалі: сапраўды Ён быў Сын Божы.

Сотнік жа і тыя, што з ім былі, вартуючы Ісуса, убачыўшы землятрус ды ўсё, што адбывалася, спалохаліся вельмі, кажучы: «Сапраўды, Ён быў Сын Божы».

Сотнік жа й тыя, што сьцераглі зь ім Ісуса, бачачы трасеньне зямлі і ўсе, што прылучылася, надта спалохаліся й казалі: «Запраўды Сын Божы быў Ён».

Сотнік-жа і тыя, што з ім вартавалі Ісуса, бачучы трасе́ньне зямлі і ўсё, што ста́лася, спало́халіся крэпка і казалі: запраўды́, Ён быў Сын Божы.

Сотнік жа і тыя, што з ім вартавалі Іісуса, ба́чачы землетрасе́нне і ўсё, што адбыло́ся, перапалохаліся вельмі і казалі: сапраўды́ Ён быў Сын Божы.

А сотнік і тыя, хто вартаваў з ім Езуса, убачыўшы землятрус і ўсё, што сталася, вельмі спалохаліся і сказалі: «Праўдзіва, гэта быў Сын Божы!»

А сотнік і тыя, што з ім вартавалі Ісуса, убачыўшы землятрус і тое, што адбылося, вельмі спалохаліся, кажучы: Сапраўды Ён быў Сын Божы.

Сотнік жа і тыя, што зь ім вартавалі Ісуса, убачыўшы трасеньне зямлі і што сталася, спалохаліся моцна, кажучы: сапраўды, Ён быў Сын Бога.

Сотнік-жа й тыя, што з ім старажылі Езуса, ўгледзеўшы землятрасеньне ды ўсё, што сталася, моцна спалохаліся й гаварылі: Сапраўды ён быў Сынам Божым.

Сотнік-жа і тыя, што з ім былі, сьцерагучы Езуса, угледзеўшы землетрасеньне і тое, што сталася, спалохаліся моцна і казалі: Сапраўды гэты быў Сынам Божым.

καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος ἦν γὰρ μέγας σφόδρα

І, глянуўшы, бачаць, што камень адвалены, а быў ён надта вялікі.

І зірнуўшы, бачаць, што камень адвалены; а ён быў досыць вялікі.

І, глянуўшы, бачаць яны адвалены камень. А ён быў велізарны.

І, глянуўшы, бачаць, што камень адкочаны; а ён быў вельма вялікі.

І, гля́нуўшы, бачаць камень адва́лены, а быў ён надта вялікі.

І, паглядзе́ўшы, бачаць, што ка́мень адва́лены; а быў ён надта вялікі.

І паглядзеўшы, убачылі, што камень адсунуты, а быў ён вельмі вялікі.

Ды, глянуўшы, бачаць, што камень адвалены; а ён быў надта вялікі.

І зірнуўшы бачаць, што ка́мень адко́чаны, а быў ён надта вялікі.

І, узглянуўшы, убачылі, што камень адвалены, а быў ён вельмі вялікі.

А глянуўшы, бачаць камень адвалены быў бо ён надта вялізны.

І глянуўшы, убачылі адвалены камень; бо быў ён надта вялікі.

ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα

Ён жа, пачуўшы гэта, стаўся смутным, бо быў надта багаты.

А ён, пачуўшы гэта, засмуціўся, бо быў вельмі багаты.

Той жа, пачуўшы гэта, засмуціўся, бо быў вельмі багаты.

Ён жа, пачуўшы гэта, засмуціўся, бо быў надта багаты.

Ён жа, пачуўшы, засумаваў, бо быў надта багаты.

Ён жа, пачуўшы гэта, моцна засмуцíўся, таму што быў вельмі багаты.

Калі ж ён пачуў гэта, засмуціўся, таму што быў вельмі багаты.

Але ён, пачуўшы гэта, моцна зажурыўся, бо быў надта багаты.

Ён жа, пачуўшы гэта, моцна зажурыўся, бо (ён) быў вельмі багаты.

Ён-жа, пачуўшы гэтае, зажурыўся, бо быў вельмі багаты.

Пачуўшы гэтае, ён засмуціўся, бо быў вельмі багаты.

Καὶ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ ηὔξανεν καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν Ἰερουσαλὴμ σφόδρα πολύς τε ὄχλος τῶν ἱερέων ὑπήκουον τῇ πίστει

І слова Божае расло, і вучні ў Ерусаліме вельмі множыліся лікам, і вялікая колькасьць сьвятароў паслухаліся веры.

і слова Божае расло, і лік вучняў даволі памнажаўся ў Ерусаліме; і зь сьвятароў вельмі многія ўпакорыліся веры.

І слова Божае расло, і павялічвалася вельмі лічба вучняў у Ерузаліме; нават вялікая колькасць святароў схілілася да веры.

І слова Божае расло, і лік вучанікаў вельма мнажыўся ў Ерузаліме, і вялікі груд сьвятароў быў паслухмены веры.

І слова Божае расло, і лічба вучняў у Ерузаліме ве́льмі мно́жылася, ды вялікае множства сьвяшчэньнікаў скары́лася перад ве́рай.

І сло́ва Божае ўзраста́ла, і значна памнажа́лася ко́лькасць вучняў у Іерусаліме, і вялікае мноства святаро́ў прыняло́ веру.

А слова Божае пашыралася, і значна павялічвалася колькасць вучняў у Ерузалеме. І шмат святароў паверыла.

І слова Божае расло і лік вучняў у Іерусаліме вельмі прымнажаўся; і вялікае мноства святароў прыняло веру.

І Слова Бога расло, і лік вучняў у Ярузаліме вельмі памнажаўся. Да таго ж мноства сьвятароў упакорыліся веры.

А слова Пана расло, і лік вучняў у Ерузаліме множыўся вельмі; вялікая так-жа грамада сьвятараў была паслушна веры.

καὶ χάλαζα μεγάλη ὡς ταλαντιαία καταβαίνει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸν θεὸν ἐκ τῆς πληγῆς τῆς χαλάζης ὅτι μεγάλη ἐστὶν ἡ πληγὴ αὐτῆς σφόδρα

І град вялікі, як таленты, зыйшоў з неба на людзей, і блюзьнілі людзі на Бога за плягу граду, бо вельмі вялікая была пляга гэтая.

і град, велічынёю з талант, упаў зь неба на людзей; і клялі людзі Бога за пошасьці ад граду, бо пошасьць ад яго была вельмі цяжкая.

І вялікі град, велічынёю з талент, спаў з неба на людзей; і людзі зневажалі Бога за плягу ад гэтага града, бо вельмі вялікай была пляга ад яго.

І град, увелькі з цэнтнар, пайшоў зь неба на людзёў; і блявузґалі людзі на Бога за болькі ад граду, бо болька ад яго надта балючая.

І выпаў град вялікі, як тале́нты,* з не́ба на людзе́й; і блю́зьнілі людзі проці Бога за ўдары ад граду, бо ўдар ад яго надта цяжкі.

і град вялíкі, ваго́ю з тала́нт, вы́паў з не́ба на людзе́й; і зневажа́лі лю́дзі Бога за бе́дства ад гра́ду, бо ве́льмі ця́жкім было́ бе́дства ад яго.

Вялізны град вагою з талант пасыпаўся з неба на людзей. Людзі пачалі блюзнерыць супраць Бога за бедства граду, бо гэтае бедства было вельмі вялікім.

І град вялікі, велічынёю з талент, сходзіць з неба на людзей; і людзі зневажалі Бога за напасць з градам, бо яго напасць надта вялікая.

і град вялікі, як талант, упаў зь неба на людзей; і зьняважылі людзі Бога з-за плягі ад граду, таму што пляга ад яго была вельмі вялікай.