1 Καὶ πάλιν ἤρξατο διδάσκειν παρὰ τὴν θάλασσαν. Καὶ 1συνήχθη πρὸς αὐτὸν ὄχλος 2πολύς, ὥστε αὐτὸν 3ἐμβάντα εἰς τὸ πλοῖον καθῆσθαι ἐν τῇ θαλάσσῃ∙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος πρὸς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τῆς γῆς 4ἦν.
2 Καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς πολλά, καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ,
3 Ἀκούετε∙ ἰδού, ἐξῆλθεν ὁ σπείρων 5τοῦ σπεῖραι.
4 Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ σπείρειν, ὃ μὲν ἔπεσεν 6παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ 7ἦλθεν τὰ 8πετεινὰ καὶ κατέφαγεν αὐτό.
5 9Ἄλλο δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ πετρῶδες, 10ὅπου οὐκ εἶχεν γῆν πολλήν∙ καὶ 11εὐθέως ἐξανέτειλεν, διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς∙
6 12ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη.
7 Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι, καὶ συνέπνιξαν αὐτό, καὶ καρπὸν οὐκ ἔδωκεν.
8 Καὶ 13ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν∙ καὶ ἐδίδου καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ 14αὐξάνοντα, καὶ ἔφερεν 15ἐν τριάκοντα, καὶ ἐν ἑξήκοντα, καὶ ἐν ἑκατόν.
11 Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Ὑμῖν 21δέδοται γνῶναι τὸ μυστήριον τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ∙ ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω, ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα 22γίνεται∙
12 ἵνα βλέποντες βλέπωσιν, καὶ μὴ ἴδωσιν∙ καὶ ἀκούοντες ἀκούωσιν, καὶ μὴ συνιῶσιν∙ μήποτε ἐπιστρέψωσιν, καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς 23τὰ ἁμαρτήματα.
13 Καὶ λέγει αὐτοῖς, Οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην; Καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε;
14 Ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει.
15 Οὗτοι δέ εἰσιν οἱ παρὰ τὴν ὁδόν, ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, 24εὐθέως ἔρχεται ὁ Σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον 25ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν.
16 Καὶ οὗτοί 26εἰσιν ὁμοίως οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οἵ, ὅταν ἀκούσωσιν τὸν λόγον, 27εὐθέως μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν,
17 καὶ οὐκ ἔχουσιν ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς, ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν∙ εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον, εὐθέως σκανδαλίζονται.
19 καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος 31τούτου, καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου, καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι 32συμπνίγουσιν τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος 33γίνεται.
20 Καὶ 34οὗτοί εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσιν τὸν λόγον, καὶ παραδέχονται, καὶ καρποφοροῦσιν, 35ἐν τριάκοντα, καὶ ἐν ἑξήκοντα, καὶ ἐν ἑκατόν.
21 Καὶ ἔλεγεν 36αὐτοῖς, Μήτι 37ὁ λύχνος ἔρχεται ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν 38κλίνην; Οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν 39ἐπιτεθῇ;
22 Οὐ γάρ ἐστίν 40τι κρυπτόν, ὃ ἐὰν μὴ φανερωθῇ∙ οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον, ἀλλ’ ἵνα 41εἰς φανερὸν ἔλθῃ.
23 Εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
24 Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Βλέπετε τί ἀκούετε. Ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε 42μετρηθήσεται ὑμῖν, καὶ προστεθήσεται ὑμῖν 43τοῖς ἀκούουσιν.
25 Ὃς γὰρ 44ἂν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ∙ καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ.
26 Καὶ ἔλεγεν, Οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ, ὡς 45ἐὰν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς,
27 καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος 46βλαστάνῃ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός.
31 Ὡς 55κόκκον σινάπεως, ὅς, ὅταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς, 56μικρότερος πάντων τῶν σπερμάτων ἐστὶν τῶν ἐπὶ τῆς γῆς∙
32 καὶ ὅταν σπαρῇ, ἀναβαίνει, καὶ 57γίνεται 58πάντων τῶν λαχάνων μείζων, καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους, ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ 59κατασκηνοῦν.
33 Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον, καθὼς 60ἐδύναντο ἀκούειν∙
35 Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὀψίας γενομένης, Διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν.
36 Καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον, παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ. Καὶ ἄλλα 64δὲ πλοιάρια ἦν μετ’ αὐτοῦ.
37 Καὶ 65γίνεται λαῖλαψ 66ἀνέμου μεγάλη∙ 67τὰ δὲ κύματα 68ἐπέβαλλεν εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε 69αὐτὸ ἤδη γεμίζεσθαι.
38 Καὶ 70ἦν αὐτὸς ἐπὶ τῇ πρύμνῃ ἐπὶ τὸ προσκεφάλαιον καθεύδων∙ καὶ 71διεγείρουσιν αὐτόν, καὶ λέγουσιν αὐτῷ, Διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα;
39 Καὶ διεγερθεὶς ἐπετίμησεν τῷ ἀνέμῳ, καὶ εἶπεν τῇ θαλάσσῃ, Σιώπα, πεφίμωσο. Καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη.
40 Καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Τί δειλοί ἐστε 72οὕτως; Πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν;
41 Καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν, καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους, Τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα 73ὑπακούουσιν αὐτῷ;
