2 Καὶ 3εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν∙ καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον.
3 Καὶ ἔρχονται 4πρὸς αὐτόν, παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων.
4 Καὶ μὴ δυνάμενοι 5προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσιν τὸν 6κράββατον 7ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο.
6 Ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι, καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν,
7 Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ 10βλασφημίας; Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς, ὁ θεός;
8 Καὶ 11εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι 12οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, 13εἶπεν αὐτοῖς, Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;
9 Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, 14Ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, 15Ἔγειραι, καὶ ἆρόν 16σου τὸν κράββατον, καὶ περιπάτει;
10 Ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου 17ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας—λέγει τῷ παραλυτικῷ—
12 Καὶ ἠγέρθη 20εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν 21κράββατον, ἐξῆλθεν 22ἐναντίον πάντων∙ ὥστε ἐξίστασθαι πάντας, καὶ δοξάζειν τὸν θεόν, 23λέγοντας ὅτι 24Οὐδέποτε οὕτως 25εἴδομεν.
13 Καὶ ἐξῆλθεν πάλιν παρὰ τὴν θάλασσαν∙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἤρχετο πρὸς αὐτόν, καὶ ἐδίδασκεν αὐτούς.
14 Καὶ παράγων εἶδεν 26Λευῒ τὸν τοῦ Ἀλφαίου καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, καὶ λέγει αὐτῷ, Ἀκολούθει μοι. Καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ.
15 Καὶ 27ἐγένετο ἐν τῷ κατακεῖσθαι αὐτὸν ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ∙ ἦσαν γὰρ πολλοί, καὶ 28ἠκολούθησαν αὐτῷ.
16 Καὶ οἱ γραμματεῖς 29καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἰδόντες 30αὐτὸν ἐσθίοντα μετὰ τῶν 31τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν, ἔλεγον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, 32Τί ὅτι μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν 33ἐσθίει καὶ πίνει;
17 Καὶ ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς λέγει 34αὐτοῖς, Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες. Οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, 35ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς 36εἰς μετάνοιαν.
18 Καὶ ἦσαν οἱ μαθηταὶ 37Ἰωάννου καὶ οἱ 38τῶν Φαρισαίων νηστεύοντες∙ καὶ ἔρχονται καὶ λέγουσιν αὐτῷ, Διὰ τί οἱ μαθηταὶ 39Ἰωάννου καὶ 40οἱ τῶν Φαρισαίων νηστεύουσιν, οἱ δὲ σοὶ 41μαθηταὶ οὐ νηστεύουσιν;
19 Καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, Μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος, ἐν ᾧ ὁ νυμφίος μετ’ αὐτῶν ἐστιν, νηστεύειν; Ὅσον χρόνον 42μεθ’ ἑαυτῶν ἔχουσιν τὸν νυμφίον, οὐ δύνανται νηστεύειν∙
20 ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ’ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν ἐν 43ἐκείναις ταῖς ἡμέραις.
21 44Καὶ οὐδεὶς ἐπίβλημα ῥάκους ἀγνάφου 45ἐπιρράπτει ἐπὶ 46ἱματίῳ παλαιῷ∙ εἰ δὲ 47μή, αἴρει τὸ πλήρωμα 48αὐτοῦ τὸ καινὸν τοῦ παλαιοῦ, καὶ χεῖρον σχίσμα 49γίνεται.
22 Καὶ οὐδεὶς βάλλει οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς∙ εἰ δὲ μή, 50ῥήσσει ὁ οἶνος 51ὁ νέος τοὺς ἀσκούς, καὶ ὁ οἶνος 52ἐκχεῖται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολοῦνται∙ 53ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς καινοὺς 54βλητέον.
23 Καὶ ἐγένετο 55παραπορεύεσθαι αὐτὸν ἐν τοῖς σάββασιν διὰ τῶν σπορίμων, καὶ 56ἤρξαντο οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὁδὸν ποιεῖν τίλλοντες τοὺς στάχυας.
24 Καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγον αὐτῷ, Ἴδε, τί ποιοῦσιν 57ἐν τοῖς σάββασιν ὃ οὐκ ἔξεστιν;
25 Καὶ 58αὐτὸς ἔλεγεν αὐτοῖς, Οὐδέποτε ἀνέγνωτε τί ἐποίησεν 59Δαυίδ, ὅτε χρείαν ἔσχεν καὶ ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ;
26 60Πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ ἐπὶ Ἀβιάθαρ 61ἀρχιερέως, καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔφαγεν, οὓς οὐκ ἔξεστιν φαγεῖν εἰ μὴ 62τοῖς ἱερεῦσιν, καὶ ἔδωκεν καὶ τοῖς σὺν αὐτῷ οὖσιν;
27 Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς, Τὸ σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο, 63οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ σάββατον∙
28 ὥστε κύριός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου.
