Библия › Стронг › G3583 › в тексте Библии
Фильтр: Мк. Найдено: 7 стихов (всего 16).
И пришел опять в синагогу; там был человек, имевший иссохшую руку.
Καὶ εἰσῆλθεν πάλιν εἰς τὴν συναγωγήν καὶ ἦν ἐκεῖ ἄνθρωπος ἐξηραμμένην ἔχων τὴν χεῖρα
І зноў увайшоў у сынагогу. І быў там чалавек, які меў сухую руку.
І ўвайшоў зноў у сынагогу; там быў чалавек з высахлаю рукою.
І Ён зноў увайшоў у сінагогу. І быў там чалавек, які меў ссохлую руку.
І ўвыйшоў ізноў у бажніцу. Там быў чалавек із сухой рукою.
І прыйшоў ізноў у школу; і быў там чалаве́к, які ме́ў сухую руку.
І прыйшоў зноў у сінагогу. І быў там чалавек, які меў усо́хлую руку́.
Езус зноў увайшоў у сінагогу. А быў там чалавек з усохлай рукой.
І Ён зноў увайшоў у сінагогу. І быў там чалавек, які меў усохлую руку.
І ўвайшоў (Ён) ізноў у сынагогу; і быў там чалавек са ссохлаю рукою.
І прыйшоў зноў у сынагогу; там быў чалавек, які меў падсухую руку.
І ўвайшоў зноў у бажніцу, а быў там чалавек, які меў сухую руку.
І ён увайшоў ізноз у бажніцу, і быў там чалавек, які меў сухую руку.
Он же говорит человеку, имевшему иссохшую руку: стань на средину.
καὶ λέγει τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ἐξηραμμένην ἔχοντι τὴν χεῖρα ἐγεῖραι εἰς τὸ μέσον
І Ён кажа сухарукаму чалавеку: «Стань на сярэдзіне!»
А Ён кажа чалавеку з сухою рукою: стань пасярэдзіне.
І кажа сухарукаму чалавеку: «Стань пасярэдзіне!»
Ён жа кажа сухарукаму: «Стань пасярэдзіне».
І ка́жа да сухарукага чалаве́ка: стань пасярэдзіне.
І кажа Ён чалавеку, што меў усо́хлую руку́: стань пасярэ́дзіне.
І сказаў Ён чалавеку з усохлай рукою: «Стань пасярэдзіне».
І кажа Ён чалавеку, які меў сухую руку: Падыміся і стань на сярэдзіну.
І кажа сухарукаму чалавеку: стань пасярэдзіне.
Ён-жа кажа сухарукаму: — стань пасяродку.
І загадаў сухарукаму чалавеку стаць пасярэдзіне.
І сказаў чалавеку, маючаму сухую руку: Стань пасярэдзіне.
когда же взошло солнце, увяло и, как не имело корня, засохло.
ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη
а калі ўзыйшло сонца, зьвяла, і, як ня мела кораня, высахла.
а калі ўзышло сонца, завяла і, як ня мела карэньня, засохла;
і, калі паднялося сонца, звяла, бо не мела карэнняў, і высахла.
Як жа ўзышло сонца, выгарала і, як ня мела карэньня, ссохла;
калі-ж узыйшло сонца, завя́ла ды, ня ма́ючы караня́, засохла.
калі ж сонца падняло́ся — завяла і, не ма́ючы ко́раня, засохла.
А калі ўзышло сонца, яно завяла, бо не мела карэння, і засохла.
і калі ўзышло сонца — прыпаліла яго і, таму што не мела кораня, засохла.
А калі ўзыйшло сонца, (яно) завяла, і як ня мела карэньня, засохла.
Калі-ж прыгрэла сонца, яно завяла і, ня маючы караня, ссохла.
і як паднялося сонца, завяла, й, ня маючы кораня, ссохла.
і калі ўзыйшло сонца, завяла, і дзеля таго што ня мела кораня, зсохла.
И тотчас иссяк у ней источник крови, и она ощутила в теле, что исцелена от болезни.
καὶ εὐθὲως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵματος αὐτῆς καὶ ἔγνω τῷ σώματι ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μάστιγος
І адразу высахла ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе, што паздаравела ад немачы.
І перастала адразу ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе, што ачуняла ад хваробы.
І зараз жа перасох струмень крыві яе і адчула на целе, што паздаравела ад хворасці.
І якга высахла ў яе жарало крыві ейнае, і яна пазнала ў целе, што ўздароўлена ад хваробы.
І зараз задзяржалася ў яе́ крываце́ча, і пачула яна ў це́ле сваім, што паздараве́ла ад хворасьці.
І адразу спынíлася кровацячэ́нне ў яе, і адчула яна целам, што вы́звалілася ад хваробы.
І ў тую ж хвіліну спыніўся ў яе крывацёк, і яна адчула ў целе, што вызвалілася ад хваробы.
І адразу высах выток яе крыві, і яна целам адчула, што вылечана ад хваробы.
І адразу перастала ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе, што ачуняла ад хваробы.
I ўраз запынілася ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе сваім, што выбавілася ад нядугу.
І якжа высах у яе выток і пачулася на целе аздаравелай ад хваробы.
І зараз-жа высахла ў яе жарало крыві і пачула на целе, што аздаравела ад хваробы.
где ни схватывает его, повергает его на землю, и он испускает пену, и скрежещет зубами своими, и цепенеет. Говорил я ученикам Твоим, чтобы изгнали его, и они не могли.
καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ ῥήσσει αὐτόν καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ καὶ ξηραίνεται καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσιν καὶ οὐκ ἴσχυσαν
І ён, дзе схопіць яго, кідае яго на зямлю, і ён пеніцца, і скрыгоча зубамі ды пруцянее. І я казаў вучням Тваім, каб выгналі яго, і яны ня здолелі».
дзе ні хапае яго, кідае яго на зямлю, і ён пускае пену, і скрыгоча зубамі сваімі, і дранцьвее; казаў я вучням Тваім, каб выгналі яго, і яны не маглі.
І ён, дзе толькі наваліцца на яго, кідае яго, так што пеніцца ён і скрыгоча зубамі свімі ды пруцянее. Дык прасіў я вучняў Тваіх, каб яго выгналі, але яны не змаглі».
І йдзелень імае яго, дзярэць яго, і ён пушчае пену, і скрыгоча зубамі сваімі, і сохне. І казаў я вучанікам Тваім, каб яны выгналі яго, і яны не маглі».
дзе́ ні схопіць яго, кíдае яго на зямлю, і ён пе́ніцца й скрыгíча зубамі сваімі ды пруцяне́е. І казаў я вучням Тваім, каб вы́гналі яго, і ня здо́лелі.
і дзе ні схо́піць яго, кíдае яго, і ён пену пускае і скрыго́ча зубамі і дранцве́е; і прасіў я вучняў Тваіх, каб вы́гналі яго, ды яны не змаглі.
Дзе ні схопіць яго, кідае, і той пускае пену, скрыгоча зубамі і дранцвее. Я сказаў тваім вучням, каб выгналі яго, але яны не змаглі».
і дзе ён ні схопіць яго, кідае вобземлю, і ён пену пускае, і скрыгоча зубамі і карчанее; і я сказаў Тваім вучням, каб выгналі яго, ды яны не змаглі.
І дзе б (ён) ім ня авало́даў, кíдае яго (на зямлю), і (той) пускае пену і скрыгоча зубамі сваімі і пруцянее. І я сказаў вучням Тваім, каб выгналі яго, і ня здо́лелі.
I дзе ні схопіць яго, кідае яго аб зямлю, і ён пеніць і скрыгоча зубамі сваімі, ды пруцянее; казаў я вучням Тваім, каб выгналі яго, і не змаглі.
які дзе-б не схапіў яго, б’е аб землю й пеніцца й скрыгоча зубамі ды сохне. Я казаў тваім вучням, каб выгналі яго, ды не маглі.
каторы дзе ня схопіць яго, б’е яго аб зямлю, і пеніцца, і скрыгоча зубамі, і сохне. І я казаў тваім вучням, каб выгналі яго, і не маглі.
Поутру, проходя мимо, увидели, что смоковница засохла до корня.
Καὶ πρωῒ παραπορευόμενοι εἶδον τὴν συκῆν ἐξηραμμένην ἐκ ῥιζῶν
І раніцаю, праходзячы міма, убачылі фігавае дрэва, ссохлае ад кораня.
Раніцай, праходзячы міма, убачылі, што смакоўніца засохла да кораня.
І, калі праходзілі раніцай, убачылі дрэва фігавае ссохлым ад карэнняў.
І нараніцы, праходзячы, абачылі, ажно фіґа ссохла ад карэньня.
І раніцай, праходзячы міма, уба́чылі смакоўніцу, засохшы да караня́.
І ра́ніцаю, праходзячы міма, убачылі, што смакоўніца засохла да ко́раня.
А калі раніцай вярталіся, убачылі, што смакоўніца высахла аж да кораня.
І ўранні, праходзячы міма, яны ўбачылі фігавае дрэва, засохлае ад каранёў.
А раніцай, праходзячы міма, (вучні) убачылі смакоўніцу, ссохшую ад карэньня.
А раніцай, прайходзячы міма смакоўніцы, яны ўбачылі, што яна ссохла ўся ад карэньня.
А раніцаю мімайдучы, ўбачылі смакавіцу ссохшую да карэньня.
І калі раніцай праходзілі міма, убачылі фігу зсохшую ад карэньня.
И, вспомнив, Петр говорит Ему: Равви! посмотри, смоковница, которую Ты проклял, засохла.
καὶ ἀναμνησθεὶς ὁ Πέτρος λέγει αὐτῷ Ῥαββί ἴδε ἡ συκῆ ἣν κατηράσω ἐξήρανται
І, узгадаўшы, Пётар кажа Яму: «Раббі, вось, фігавае дрэва, якое Ты пракляў, засохла».
І, прыгадаўшы, Пётр кажа Яму: Равьві! паглядзі, смакоўніца, якую Ты пракляў, усохла.
Ды, прыпомніўшы, Пётра кажа Яму: «Рабі, вось, фігавае дрэва, што Ты пракляў, ссохла».
І, успомнеўшы, Пётра кажа Яму: «Раббі! глянь, фіґа, каторую Ты пракляў, ссохла».
І, успо́мніўшы, Пётр кажа Яму: Равві! глядзі, смакоўніца, якую Ты пракля́ў, засохла.
І, успомніўшы, Пётр кажа Яму: Раввí! паглядзí, смакоўніца, якую Ты пракля́ў, усохла.
Тады Пётр, успомніўшы, сказаў Езусу: «Раббі, паглядзі, смакоўніца, якую Ты пракляў, высахла».
І Пётр, успомніўшы, кажа Яму: Равві, зірні, фігавае дрэва, якое Ты пракляў, засохла.
І, прыгадаўшы, Пётра кажа Яму: Раўві! Глядзі, смакоўніца, якую (Ты) пракляў, усохла.
I, успомніўшы, Пётра кажа Яму: — Раўві, глянь! смакоўніца, якую Ты пракляў, засохла.
І ўспомніўшы Пётр кажа яму: Раббі, глянь, смаковіца, якую ты пракляў, ссохла.
І ўспомніўшы Пётр сказаў яму: Вучыцель, вось фіга, каторую ты пракляў, зсохла.