G2665 в Новом Завете

Καὶ ἰδού τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν

І вось, заслона ў бажніцы была разьдзёртая надвое ад верху да нізу; і зямля затрэслася; і скалы разьдзерліся.

І вось, завеса храма разадралася напалам, зьверху данізу; і зямля здрыганулася: і каменьне раскалолася;

І вось заслона ў святыні разарвалася на дзве часткі зверху ўніз, і зямля здрыганулася, і каменне раскалолася,

І вось, запона ў Доме Божым разьдзерлася на дзьве часьці, з гары аж да далоўя; і зямля затрэслася; і скалы раськяпіліся;

І вось, заслона ў царкве́ разьдзе́рлася надво́е ад ве́рху да нізу; і зямля́ затрасла́ся; і ска́лы патрэскаліся.

І вось, заве́са храма разадра́лася напала́м, зверху данíзу; і зямля страсяну́лася; і ска́лы раскало́ліся;

І вось, заслона ў святыні разарвалася надвое з верху аж да нізу, і зямля затрэслася, і скалы раскалоліся,

І вось, заслона храма разадралася зверху да нізу напалам, і зямля задрыжала, і раскалоліся скалы.

І вось завеса Сьвятыні была разадрана напалам зьверху да нізу; і зямля была страсянута і скалы былі расколаты.

І вось заслона ў храме разадралася надвое ад верху да долу, і зямля здрыганулася, і скалы патрэскаліся,

І вось заслона сьвятыні раздзерлася на дзве часткі ад верху да нізу; а зямля затраслася й параспадаліся скалы.

І вось заслона сьвятыні разьдзёрлася на дзьве часьці ад верху аж да нізу; і зямля затраслася, і скалы патрэскаліся.

Καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω

І заслона ў бажніцы была разьдзёртая надвое ад верху да нізу.

І завеса ў храме разадралася напалам, зьверху данізу.

І заслона ў святыні разадралася напалам з верху аж да нізу.

І запона разьдзерлася ў Доме Божым на дзьве часьці, ад гары аж да далоўя.

І заслона ў царкве́ разьдзе́рлася надвое ад ве́рху да нізу.

І заве́са ў храме разадра́лася напала́м зве́рху данíзу.

І заслона ў святыні разарвалася надвое ад верху да нізу.

І заслона ў храме разарвалася надвое ад верху да нізу.

І завеса Сьвятыні была разадрана напалам ад верху да нізу.

І заслона ў храме разьдзерлася папалам, зьверху да нізу.

І заслона святыні раздзерлася надвое ад верху да нізу.

І заслона сьвятыні разьдзёрлася надвое ад верху аж да нізу.

καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καί ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ μέσον

і зацьмілася сонца, і заслона ў бажніцы была разьдзёртая пасярэдзіне.

і памеркла сонца, і завеса ў храме разадралася пасярэдзіне.

і сонца знікла, і заслона святыні разадралася пасярэдзіне.

І сонца зацьмела, і запона ў сьвятыні разьдзерлася па сярэдзіне.

і паме́ркла сонца, і заслона ў царкве́ разарва́лася пасярэдзіне.

і паме́ркла сонца, і заве́са ў храме разадра́лася напала́м.

Сонца зацьмілася, і заслона ў святыні разарвалася пасярэдзіне.

бо сонца знікла59, а заслона ў храме разадралася пасярэдзіне.

І сонца было пакрыта цемрай, і завеса ў Сьвятыні была разарвана напалам.

І сонца зацьмілася, і завеса ў храме разьдзерлася папалам.

І зацьмілася сонца, і заслона сьвятыні разьдзёрлася папалам.

ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος

якую маем, як якар душы, пэўны і трывалы, які ўваходзіць ва ўнутранае за заслону,

якая для душы ёсьць — быццам якар бясьпечны і моцны, і ўваходзіць усярэдзіну за заслону,

якую маем як якар душы, бяспечны і пэўны, які пранікае ва ўнутранае аж за заслону,

Каторая дзеля душы ё быццам калатоўка бясьпечная а непахісная, і ўходзе аж у нутр за запону,

якую ма́ем, як я́кар душы, бясьпе́чную, пэўную, і ўваходзіць яна ў самае нутраное за заслону,

і якая нам для душы́ нібы якар трывалы і моцны, што ўваходзіць унутр за заслону,

Гэтая надзея для нас нібы якар душы, надзейны і моцны, які пранікае ўнутр па-за заслону,

якая ў нас як якар душы, і надзейны, і трывалы, і ўваходзіць усярэдзіну свяцілішча за заслону,

якую маем як якар для душы, моцны і надзейны, і якая ўваходзіць у ўнутранае, за заслону,

якое трымаемся як бяспечнае й пэўнае катвігі душы нашай, шукаем апоры моцнай, пранікаючай аж у сярэдзіну за заслону,

μετὰ δὲ τὸ δεύτερον καταπέτασμα σκηνὴ ἡ λεγομένη Ἅγια Ἁγίων

А за другой заслонай намёт, які завецца “Сьвятое Сьвятых”,

А за другою заслонаю была скінія, называная «сьвятое сьвятых»,

А за другой заслонай палатка, якая звалася святое з святых,

За другой жа запонаю вітальня, званая «Сьвятое Сьвятых»,

За другой жа заслонай скінія, зва́ная Сьвятое Сьвятых,

А за другою заве́саю была́ скінія, называ́ная «Святое Святых»,

А за другой заслонаю была скінія, якая называлася «Святое Святых».

а за другой заслонаю — скінія, што называецца «Святое Святых»,

За другой завесай — (другая частка) скініі, яна называецца «Сьвятое Сьвятых»,

А за другою заслонаю — ўласьцівае tabernakulum Святое Святых,

ἣν ἐνεκαίνισεν ἡμῖν ὁδὸν πρόσφατον καὶ ζῶσαν διὰ τοῦ καταπετάσματος τοῦτ' ἔστιν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ

шляхам новым і жывым, які Ён усталяваў для нас праз заслону, гэта ёсьць цела Сваё,

які Ён зноў адкрыў нам праз заслону, гэта значыцца, праз плоць Сваю,

Які праклаў нам шлях новы і жывы праз заслону, гэта значыць цела Сваё,

Новай і жывой дарогаю, каторую нам пасьвяціў пераз запону, значыцца, цела Свае,

шляхам новым і жывым, які Ён аднавіў нам праз заслону, гэта ёсьць це́ла Свае́,

які Ён зноў адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз Плоць Сваю,

які Ён адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз сваё цела;

які Ён адкрыў нам як новую і жывую дарогу праз заслону, гэта значыць праз Сваё цела,

шляхам, які Ён праклаў дзеля нас — новым і жывым, праз заслону, гэта значыць (празь) Ягонае Цела,

да якое запачаткаваў ён дарогу новую і жывую праз заслону, г.зн. праз цела сваё,