1 Πόθεν πόλεμοι καὶ 1μάχαι ἐν ὑμῖν; Οὐκ ἐντεῦθεν, ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν;
2 Ἐπιθυμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε∙ φονεύετε καὶ ζηλοῦτε, καὶ οὐ δύνασθε ἐπιτυχεῖν∙ μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε, 2οὐκ ἔχετε διὰ τὸ μὴ αἰτεῖσθαι ὑμᾶς∙
3 αἰτεῖτε, καὶ οὐ λαμβάνετε, διότι κακῶς αἰτεῖσθε, ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσητε.
4 3Μοιχοὶ καὶ μοιχαλίδες, οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ θεοῦ ἐστίν; Ὃς 4ἂν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ θεοῦ καθίσταται.
5 Ἢ δοκεῖτε ὅτι κενῶς ἡ γραφὴ λέγει; Πρὸς φθόνον ἐπιποθεῖ τὸ πνεῦμα ὃ 5κατῴκησεν ἐν ἡμῖν.
6 Μείζονα δὲ δίδωσιν χάριν∙ διὸ λέγει, Ὁ θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσιν χάριν.
7 Ὑποτάγητε οὖν τῷ θεῷ∙ ἀντίστητε 6δὲ τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ’ ὑμῶν.
8 Ἐγγίσατε τῷ θεῷ, καὶ 7ἐγγιεῖ ὑμῖν∙ καθαρίσατε χεῖρας, ἁμαρτωλοί, καὶ ἁγνίσατε καρδίας, δίψυχοι.
9 Ταλαιπωρήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε∙ ὁ γέλως ὑμῶν εἰς πένθος 8μεταστραφήτω, καὶ ἡ χαρὰ εἰς κατήφειαν.
10 Ταπεινώθητε ἐνώπιον 9τοῦ κυρίου, καὶ ὑψώσει ὑμᾶς.
11 Μὴ καταλαλεῖτε ἀλλήλων, ἀδελφοί. 10Ὁ καταλαλῶν ἀδελφοῦ, 11καὶ κρίνων τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καταλαλεῖ νόμου, καὶ κρίνει νόμον∙ εἰ δὲ νόμον κρίνεις, οὐκ εἶ ποιητὴς νόμου, ἀλλὰ κριτής.
12 Εἷς ἐστὶν 12ὁ νομοθέτης, ὁ δυνάμενος σῶσαι καὶ ἀπολέσαι∙ σὺ 13δὲ τίς εἶ 14ὃς κρίνεις τὸν 15ἕτερον;
13 Ἄγε νῦν οἱ λέγοντες, Σήμερον 16καὶ αὔριον 17πορευσώμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν, καὶ 18ποιήσωμεν ἐκεῖ ἐνιαυτὸν 19ἕνα, καὶ 20ἐμπορευσώμεθα, καὶ κερδήσωμεν∙
14 οἵτινες οὐκ ἐπίστασθε 21τὸ τῆς αὔριον. Ποία 22γὰρ ἡ ζωὴ 23ὑμῶν; Ἀτμὶς γὰρ 24ἔσται 25ἡ πρὸς ὀλίγον φαινομένη, ἔπειτα 26δὲ καὶ ἀφανιζομένη.
16 Νῦν δὲ καυχᾶσθε ἐν ταῖς 29ἀλαζονείαις ὑμῶν∙ πᾶσα καύχησις τοιαύτη πονηρά ἐστιν.
17 Εἰδότι οὖν καλὸν ποιεῖν καὶ μὴ ποιοῦντι, ἁμαρτία αὐτῷ ἐστίν.
