1 Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐλθεῖν αὐτὸν εἰς οἶκόν τινος τῶν ἀρχόντων 1τῶν Φαρισαίων σαββάτῳ φαγεῖν ἄρτον, καὶ αὐτοὶ ἦσαν παρατηρούμενοι αὐτόν.
2 Καὶ ἰδού, ἄνθρωπός τις ἦν ὑδρωπικὸς ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
3 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν πρὸς τοὺς νομικοὺς καὶ Φαρισαίους, λέγων, 2Εἰ ἔξεστιν τῷ σαββάτῳ 3θεραπεύειν;
4 Οἱ δὲ ἡσύχασαν. Καὶ ἐπιλαβόμενος ἰάσατο αὐτόν, καὶ ἀπέλυσεν.
5 Καὶ 4ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτοὺς εἶπεν, Τίνος ὑμῶν 5υἱὸς ἢ βοῦς εἰς φρέαρ 6ἐμπεσεῖται, καὶ οὐκ εὐθέως ἀνασπάσει αὐτὸν ἐν 7τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου;
6 Καὶ οὐκ ἴσχυσαν ἀνταποκριθῆναι 8αὐτῷ πρὸς ταῦτα.
7 Ἔλεγεν δὲ πρὸς τοὺς κεκλημένους παραβολήν, ἐπέχων πῶς τὰς πρωτοκλισίας ἐξελέγοντο, λέγων πρὸς αὐτούς,
8 Ὅταν κληθῇς ὑπό τινος εἰς γάμους, μὴ κατακλιθῇς εἰς τὴν πρωτοκλισίαν∙ μήποτε 9ἐντιμότερός σου ᾖ κεκλημένος ὑπ’ αὐτοῦ,
9 καὶ ἐλθὼν ὁ σὲ καὶ αὐτὸν καλέσας ἐρεῖ 10σοι, Δὸς τούτῳ τόπον∙ καὶ τότε ἄρξῃ 11μετ’ αἰσχύνης τὸν ἔσχατον τόπον κατέχειν.
10 Ἀλλ’ ὅταν κληθῇς, πορευθεὶς 12ἀνάπεσε εἰς τὸν ἔσχατον τόπον∙ ἵνα, ὅταν ἔλθῃ ὁ κεκληκώς σε, 13εἴπῃ σοι, Φίλε, προσανάβηθι ἀνώτερον∙ τότε ἔσται σοι δόξα ἐνώπιον 14τῶν συνανακειμένων σοι.
11 Ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.
12 Ἔλεγεν δὲ καὶ τῷ κεκληκότι αὐτόν, Ὅταν ποιῇς ἄριστον ἢ δεῖπνον, μὴ φώνει τοὺς φίλους σου, μηδὲ τοὺς ἀδελφούς σου, μηδὲ τοὺς συγγενεῖς σου, μηδὲ γείτονας πλουσίους∙ μήποτε καὶ αὐτοί 15σε ἀντικαλέσωσιν, καὶ 16γένηταί 17σοι ἀνταπόδομα.
14 καὶ μακάριος ἔσῃ, ὅτι οὐκ ἔχουσιν ἀνταποδοῦναί σοι∙ ἀνταποδοθήσεται γάρ σοι ἐν τῇ ἀναστάσει τῶν δικαίων.
15 Ἀκούσας δέ τις τῶν συνανακειμένων ταῦτα εἶπεν αὐτῷ, Μακάριος, 20ὃς φάγεται 21ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ.
16 Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ, Ἄνθρωπός τις 22ἐποίησεν δεῖπνον μέγα, καὶ ἐκάλεσεν πολλούς∙
17 καὶ ἀπέστειλεν τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις, Ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστιν 23πάντα.
18 Καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς 24παραιτεῖσθαι πάντες. Ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ, Ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην 25ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν∙ ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον.
19 Καὶ ἕτερος εἶπεν, Ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά∙ ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον.
20 Καὶ ἕτερος εἶπεν, Γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν.
21 Καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος 26ἐκεῖνος ἀπήγγειλεν τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. Τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπεν τῷ δούλῳ αὐτοῦ, Ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ 27ἀναπήρους καὶ 28χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε.
22 Καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος, Κύριε, γέγονεν 29ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστίν.
23 Καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον, Ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμούς, καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ 30ὁ οἶκός μου.
24 Λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου. 31Πολλοὶ γάρ εἰσιν κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.
25 Συνεπορεύοντο δὲ αὐτῷ ὄχλοι πολλοί∙ καὶ στραφεὶς εἶπεν πρὸς αὐτούς,
26 Εἴ τις ἔρχεται πρός με, καὶ οὐ 32μισεῖ τὸν πατέρα 33αὐτοῦ, καὶ τὴν μητέρα, καὶ τὴν γυναῖκα, καὶ τὰ τέκνα, καὶ τοὺς ἀδελφούς, καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι 34δὲ καὶ τὴν 35ἑαυτοῦ ψυχήν, οὐ δύναταί 36μου μαθητὴς εἶναι.
27 37Καὶ ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν 38αὐτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναται 39εἶναί μου μαθητής.
28 Τίς γὰρ ἐξ ὑμῶν, 40ὁ θέλων πύργον οἰκοδομῆσαι, οὐχὶ πρῶτον καθίσας ψηφίζει τὴν δαπάνην, εἰ ἔχει 41τὰ εἰς ἀπαρτισμόν;
29 Ἵνα μήποτε, θέντος αὐτοῦ θεμέλιον καὶ μὴ 42ἰσχύοντος ἐκτελέσαι, πάντες οἱ θεωροῦντες ἄρξωνται 43ἐμπαίζειν αὐτῷ,
30 λέγοντες, ὅτι Οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἤρξατο οἰκοδομεῖν, καὶ οὐκ ἴσχυσεν ἐκτελέσαι.
31 Ἢ τίς βασιλεὺς πορευόμενος 44συμβαλεῖν ἑτέρῳ βασιλεῖ εἰς πόλεμον οὐχὶ 45καθίσας πρῶτον 46βουλεύεται εἰ δυνατός ἐστιν ἐν δέκα 47χιλιάσιν 48ἀπαντῆσαι τῷ μετὰ εἴκοσι 49χιλιάδων ἐρχομένῳ ἐπ’ αὐτόν;
33 Οὕτως οὖν πᾶς ἐξ ὑμῶν ὃς οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσιν τοῖς ἑαυτοῦ ὑπάρχουσιν, οὐ δύναταί 52μου εἶναι μαθητής.
35 Οὔτε εἰς γῆν οὔτε εἰς κοπρίαν εὔθετόν ἐστιν∙ ἔξω βάλλουσιν αὐτό. Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
