1 Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω∙ οὐ γάρ ἐστιν ἐξουσία εἰ μὴ 1ὑπὸ θεοῦ, αἱ δὲ οὖσαι 2ἐξουσίαι ὑπὸ 3τοῦ θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν.
2 Ὥστε ὁ ἀντιτασσόμενος τῇ ἐξουσίᾳ, τῇ τοῦ θεοῦ διαταγῇ ἀνθέστηκεν∙ οἱ δὲ ἀνθεστηκότες ἑαυτοῖς κρίμα 4λήψονται.
3 Οἱ γὰρ ἄρχοντες οὐκ εἰσὶν φόβος 5τῶν ἀγαθῶν ἔργων, ἀλλὰ τῶν κακῶν. Θέλεις δὲ μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἐξουσίαν; Τὸ ἀγαθὸν ποίει, καὶ ἕξεις ἔπαινον ἐξ αὐτῆς∙
4 θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστίν σοι εἰς τὸ ἀγαθόν. Ἐὰν δὲ τὸ κακὸν ποιῇς, φοβοῦ∙ οὐ γὰρ εἰκῇ τὴν μάχαιραν φορεῖ∙ θεοῦ γὰρ διάκονός ἐστιν, 6ἔκδικος εἰς ὀργὴν τῷ τὸ κακὸν πράσσοντι.
5 Διὸ ἀνάγκη ὑποτάσσεσθαι, οὐ μόνον διὰ τὴν ὀργήν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν συνείδησιν.
6 Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ φόρους τελεῖτε∙ λειτουργοὶ γὰρ θεοῦ εἰσιν, εἰς αὐτὸ τοῦτο προσκαρτεροῦντες.
7 Ἀπόδοτε 7οὖν πᾶσιν τὰς ὀφειλάς∙ τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον∙ τῷ τὸ τέλος τὸ τέλος∙ τῷ τὸν φόβον τὸν φόβον∙ τῷ τὴν τιμὴν τὴν τιμήν.
8 Μηδενὶ μηδὲν ὀφείλετε, εἰ μὴ τὸ 8ἀγαπᾷν ἀλλήλους∙ ὁ γὰρ ἀγαπῶν τὸν ἕτερον, νόμον πεπλήρωκεν.
9 Τὸ γάρ, Οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ 9κλέψεις, οὐκ ἐπιθυμήσεις, καὶ εἴ τις ἑτέρα ἐντολή, ἐν 10τούτῳ τῷ λόγῳ ἀνακεφαλαιοῦται, 11ἐν τῷ, Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς 12ἑαυτόν.
10 Ἡ ἀγάπη τῷ πλησίον κακὸν οὐκ ἐργάζεται∙ πλήρωμα οὖν νόμου ἡ ἀγάπη.
11 Καὶ τοῦτο, εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα 13ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι∙ νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν.
12 Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν∙ 14ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους, 15καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός.
13 Ὡς ἐν ἡμέρᾳ, εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ.
14 16Ἀλλ’ ἐνδύσασθε τὸν κύριον Ἰησοῦν χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε, εἰς ἐπιθυμίας.
