1 Χριστοῦ οὖν παθόντος 1ὑπὲρ ἡμῶν σαρκί, καὶ ὑμεῖς τὴν αὐτὴν ἔννοιαν ὁπλίσασθε∙ ὅτι ὁ παθὼν 2ἐν σαρκί, πέπαυται 3ἁμαρτίας∙
2 εἰς τὸ μηκέτι ἀνθρώπων ἐπιθυμίαις, ἀλλὰ θελήματι 4θεοῦ τὸν ἐπίλοιπον ἐν σαρκὶ βιῶσαι χρόνον.
3 Ἀρκετὸς γὰρ 5ἡμῖν ὁ παρεληλυθὼς χρόνος 6τοῦ βίου τὸ θέλημα τῶν ἐθνῶν 7κατεργάσασθαι, πεπορευμένους ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοφλυγίαις, κώμοις, πότοις, καὶ ἀθεμίτοις 8εἰδωλολατρείαις∙
4 ἐν ᾧ ξενίζονται, μὴ συντρεχόντων ὑμῶν εἰς τὴν αὐτὴν τῆς ἀσωτίας ἀνάχυσιν, βλασφημοῦντες∙
5 οἳ ἀποδώσουσιν λόγον τῷ ἑτοίμως 9ἔχοντι κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς.
6 Εἰς τοῦτο γὰρ καὶ νεκροῖς εὐηγγελίσθη, ἵνα κριθῶσιν μὲν κατὰ ἀνθρώπους σαρκί, ζῶσιν δὲ κατὰ θεὸν πνεύματι.
7 Πάντων δὲ τὸ τέλος ἤγγικεν∙ σωφρονήσατε οὖν καὶ νήψατε εἰς 10τὰς προσευχάς∙
9 φιλόξενοι εἰς ἀλλήλους ἄνευ 14γογγυσμῶν∙
10 ἕκαστος καθὼς ἔλαβεν χάρισμα, εἰς ἑαυτοὺς αὐτὸ διακονοῦντες, ὡς καλοὶ οἰκονόμοι ποικίλης χάριτος θεοῦ∙
11 εἴ τις λαλεῖ, ὡς λόγια θεοῦ∙ εἴ τις διακονεῖ, ὡς ἐξ ἰσχύος 15ὡς χορηγεῖ ὁ θεός∙ ἵνα ἐν πᾶσιν δοξάζηται 16ὁ θεὸς διὰ Ἰησοῦ χριστοῦ, ᾧ ἐστὶν ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας 17τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
12 Ἀγαπητοί, μὴ ξενίζεσθε τῇ ἐν ὑμῖν πυρώσει πρὸς πειρασμὸν ὑμῖν γινομένῃ, ὡς ξένου ὑμῖν συμβαίνοντος∙
13 ἀλλὰ καθὸ κοινωνεῖτε τοῖς τοῦ χριστοῦ παθήμασιν, χαίρετε, ἵνα καὶ ἐν τῇ ἀποκαλύψει τῆς δόξης αὐτοῦ χαρῆτε ἀγαλλιώμενοι.
14 Εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀνόματι χριστοῦ, μακάριοι∙ ὅτι τὸ τῆς δόξης 18καὶ τὸ τοῦ θεοῦ πνεῦμα ἐφ’ ὑμᾶς 19ἀναπαύεται∙ 20κατὰ μὲν αὐτοὺς βλασφημεῖται, κατὰ δὲ ὑμᾶς δοξάζεται.
15 Μὴ γάρ τις ὑμῶν πασχέτω ὡς φονεύς, ἢ κλέπτης, ἢ κακοποιός, ἢ ὡς 21ἀλλοτριοεπίσκοπος∙
16 εἰ δὲ ὡς Χριστιανός, μὴ αἰσχυνέσθω, δοξαζέτω δὲ τὸν θεὸν ἐν τῷ 22μέρει τούτῳ.
17 Ὅτι 23ὁ καιρὸς τοῦ ἄρξασθαι τὸ κρίμα ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ∙ εἰ δὲ πρῶτον ἀφ’ ἡμῶν, τί τὸ τέλος τῶν ἀπειθούντων τῷ τοῦ θεοῦ εὐαγγελίῳ;
18 Καὶ εἰ ὁ δίκαιος μόλις σῴζεται, 24ὁ ἀσεβὴς καὶ ἁμαρτωλὸς ποῦ φανεῖται;
