“Exiguum et cum taedio est tempus vitae nostrae,
et non est refrigerium in fine hominis,
et non est agnitus, qui sit reversus ab inferis.
et post hoc erimus, tamquam non fuerimus,
quoniam fumus flatus est in naribus nostris,
et sermo scintilla in motu cordis nostri;
et spiritus diffundetur tamquam mollis aer.
et nemo memoriam habebit operum nostrorum;
et transibit vita nostra tamquam vestigium nubis,
et sicut nebula dissolvetur,
quae fugata est a radiis solis
et a calore illius aggravata.
et non est reversio finis nostri,
quoniam consignata est, et nemo revertitur.
et utamur creatura tamquam in iuventute sollicite.
et non praetereat nos flos temporis verni;
ubique relinquamus signa laetitiae,
quoniam haec est pars nostra, et haec est sors.
et non parcamus viduae
nec veterani revereamur canos multi temporis.
quod enim infirmum est, inutile invenitur.
et contrarius est operibus nostris
et improperat nobis peccata legis
et diffamat in nos peccata disciplinae nostrae.
et filium Dei se nominat.
gravis est nobis etiam ad videndum,
et immutatae sunt viae eius.
et abstinet se a viis nostris tamquam ab immunditiis;
beata dicit novissima iustorum
et gloriatur patrem se habere Deum.
et tentemus, quae in exitu eius erunt:
et liberabit eum de manibus contrariorum.
ut sciamus modestiam eius
et probemus patientiam illius;
erit enim ei visitatio ex sermonibus illius”.
excaecavit enim illos malitia eorum,
neque mercedem speraverunt sanctitatis
nec iudicaverunt honorem animarum immaculatarum.
et imaginem similitudinis suae fecit illum;
experiuntur autem illam, qui sunt ex parte illius.