1 Быў жа хворы адзін, Лаза Віфаніі, з сяла Марыі і Марфы, сястры яе.
2 А Марыя — гэта тая, што памазала Госпада мірам і выцерла Яго ногі сваімі валасамі; яе брат Лазар быў хворы.
3 Тады сёстры паслалі да Яго, кажучы: «Госпадзе, вось той, каго Ты любіш, захварэў».
4 Пачуўшы гэта, Ісус сказаў: «Гэтая хвароба не на смерць, а на Божую славу, каб праславіўся Сын Божы праз яе».
5 А Ісус любіў Марфу і сястру яе і Лазара.
6 І калі пачуў, што той хворы, то аставаўся Ён два дні на тым месцы, дзе быў.
7 Пазней, пасля гэтага, Ён кажа вучням: «Хадзем зноў у Іудзею».
8 Кажуць Яму вучні: «Равві, толькі што шукалі іудзеі пабіць цябе каменнем, а ты зноў ідзеш туды?»
9 Адказаў Ісус: «Хіба ў дня не дванаццаць гадзін? Калі хто ходзіць удзень, не спатыкаецца, таму што ён бачыць святло гэтага свету;
10 А хто ходзіць поначы, той спатыкаецца, таму што няма ў ім святла».
11 Сказаўшы гэта, пасля кажа ім: «Лазар, сябар наш, заснуў, але Я пайду, пабуджу яго».
12 Сказалі тады вучні Яму: «Госпадзе, калі заснуў, то паправіцца».
13 Ісус казаў пра смерць яго, а яны падумалі, што гаворыць Ён пра звычайны сон.
14 Тады і сказаў ім Ісус адкрыта: «Лазар памёр.
15 І Я радуюся за вас, што Я не быў там, каб вы ўверавалі; але хадзем да яго».
16 Тады Фама, званы Блізнец, сказаў іншым вучням: «Хадзем і мы, каб памерці з Ім».
17 Прыйшоўшы ж, Ісус знайшоў, што той ужо чатыры дні ў магіле.
18 Была ж Віфанія паблізу Ерусаліма, стадыяў за пятнаццаць.
19 І многія з іудзеяў прыйшлі да Марфы і Марыі, каб суцешыць іх па браце.
20 Марфа ж пачула, што Ісус ідзе, выбегла насустрач Яму; Марыя ж сядзела ў доме.
21 Сказала тады Марфа Ісусу: «Госпадзе, калі б Ты быў тут, не памёр бы мой брат.
22 Але і цяпер я ведаю, што б Ты ні папрасіў у Бога, дасць табе Бог».
23 Кажа ёй Ісус: «Уваскрэсне твой брат».
24 Кажа Яму Марфа: «Ведаю, што ён уваскрэсне ва ўваскрэсенне, у апошні дзень».
25 Сказаў ёй Ісус: «Я — уваскрэсенне і жыццё, хто веруе ў Мяне, калі і памрэ, ажыве,
26 І кожны, хто жыве і веруе ў Мяне, не памрэ вавекі. Ці верыш ты ў гэта?»
27 Кажа яна Яму: «Так, Госпадзе! Я верую, што Ты — Хрыстос, Божы Сын, які павінен прыйсці ў гэты свет».
28 І, сказаўшы гэта, яна пайшла і паклікала Марыю, сваю сястру, сказаўшы цішком: «Настаўнік тут і кліча цябе».
29 Тая ж, калі пачула, хутка ўстала і пайшла да Яго.
30 А Ісус яшчэ не ўвайшоў у сяло, і ўсё яшчэ быў на тым месцы, дзе сустрэла Яго Марфа.
31 Тады іудзеі, што былі з ёю ў доме і суцяшалі яе, убачыўшы, як Марыя хутка ўстала і выйшла, пайшлі ўслед за ёю, думаючы, што яна ідзе да магілы, каб паплакаць там.
32 А Марыя, калі прыйшла туды, дзе быў Ісус, убачыла Яго і прыпала да Яго ног, і казала Яму: «Госпадзе, калі б Ты быў тут, не памёр бы мой брат».
33 А Ісус, калі ўбачыў, як плача яна і плачуць іудзеі, што з ёю прыйшлі, Сам узрушыўся духам і расхваляваўся.
34 І сказаў: «Дзе вы паклалі яго?» Кажуць Яму: «Госпадзе, ідзі і паглядзі».
35 Праслязіўся тут Ісус.
36 Казалі тады іудзеі: «Глядзі, як Ён любіў яго!»
37 А некаторыя з іх сказалі: «Хіба ж не мог зрабіць Ён, што вочы сляпому адкрыў, каб і гэты не памёр?»
38 Ісус жа, зноў узрушаны ў Сабе, прыходзіць да магілы; была ж гэта пячора, і камень закрываў яе.
39 Кажа Ісус: «Адваліце гэты камень!» Сястра памерлага Марта кажа Яму: «Госпадзе, патыхае ўжо, бо чацвёрты дзень».
40 Кажа ёй Ісус: «Хіба Я не казаў табе, калі ўверуеш — Божую славу пабачыш?»
41 Адвалілі тады камень. А Ісус узняў вочы ўгару і сказаў: «Татухна, дзякую Табе, што Ты пачуў Мяне.
42 Я ж ведаў, што Ты заўсёды чуеш Мяне, але сказаў дзеля народа, што стаіць вакол, каб яны паверылі, што Ты Мяне паслаў».
43 І, сказаўшы гэта, усклікнуў моцным голасам: «Лазару, выйдзі!»
44 І выйшаў памерлы, перавязаны па руках і нагах стужкамі, а твар яго быў абвязаны хусткаю. Кажа ім Ісус: «Развяжыце яго ды пусціце, няхай ідзе».
45 Тады многія з іудзеяў, што папрыходзілі да Марыі і бачылі, што Ён зрабіў, уверавалі ў Яго.
46 А некагорыя з іх пайшлі да фарысеяў і сказалі ім, што зрабіў Ісус.
47 Сабралі тады першасвятары і фарысеі нараду і казалі: «Што нам рабіць, бо Гэты Чалавек шмат цудаў творыць?
48 Калі пакінем Яго так, то ўсе ўверуюць у Яго, і прыйдуць рымляне і знішчаць нашу Святыню і наш народ!»
49 Адзін жа з іх, Каіафа, што быў першасвятаром у той год, сказаў ім: «Вы нічога не ведаеце,
50 І не разумееце, што лепей для нас, каб адзін чалавек памёр за народ, а не ўвесь народ загінуў».
51 Гэта ж ён сказаў не сам ад сябе, але, быўшы першасвятаром таго года, прарочыў, што Ісус павінен памерці за народ,
52 І не толькі за народ, але каб і расцярушаных Божых дзяцей сабраць у адно.
53 Дык з гэтага дня пастанавілі яны забіць Яго.
54 І таму ўжо Ісус не хадзіў адкрыта між іудзеямі, але пайшоў адтуль у край пабліз пустэльні, у горад, называны Ефраім, і там астаўся з вучнямі.
55 Набліжалася ж іудзейская Пасха і шмат хто прыйшоў з краіны ў Ерусалім перад Пасхаю, каб ачысціцца.
56 Шукалі тады Ісуса і казалі між сабою, стоячы ў святыні: «Як вам здаецца! Хіба Ён не прыйдзе на свята?»
57 А першасвятары і фарысеі далі загад: калі хто ўведае, дзе Ён, няхай данясе, каб схапіць Яго.