1 διο αφεντεϲ τον τηϲ αρχηϲ του χ̅υ̅ λογον επι την τελειοτητα φερωμεθα μη παλιν θεμελιον καταβαλλομενοι μετανοιαϲ απο νεκρων εργων και πιϲτεωϲ επι θ̅ν̅
2 βαπτιϲμων διδαχηϲ επιθεϲεωϲ τε χειρων αναϲταϲεωϲ τε νεκρων και κριματοϲ αιωνιου
3 και τουτο ποιηϲομε̅ εανπερ επιτρεπη ο θ̅ϲ̅
4 αδυνατον γαρ τουϲ απαξ φωτιϲθενταϲ γευϲαμενουϲ τε τηϲ δωρεαϲ τηϲ επουρανιου και μετοχουϲ γενηθενταϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου
5 και καλον γευϲαμενουϲ θ̅υ̅ ρημα δυναμειϲ τε μελλοντοϲ αιωνοϲ
6 και παραπεϲονταϲ παλιν ανακαινιζειν ειϲ μετανοιαν αναϲταυρουνταϲ εαυτοιϲ τον υ̅ν̅ του θ̅υ̅ και παραδειγματιζονταϲ
7 γη γαρ η πιουϲα τον επ αυτηϲ πολλακιϲ ερχομενον υετον και τικτουϲα βοτανην ευθετον εκεινοιϲ δι ουϲ και γεωργειται μεταλαμβανει ευλογιαϲ απο του θ̅υ̅
8 εκφερουϲα δε ακανθαϲ και {τρεβολουϲ}[3] αδοκιμοϲ και καταραϲ εγγυϲ ηϲ το τελοϲ ειϲ καυϲιν
9 πεπειϲμεθα δε περι υμων αγαπητοι τα κρειϲϲονα και εχομενα ϲωτηριαϲ ει και ουτωϲ λαλουμεν
10 ου γαρ αδικοϲ ο θ̅ϲ̅ επιλαθεϲθαι του εργου υμων και τηϲ αγαπηϲ ηϲ ενεδειξαϲθε ειϲ το ονομα αυτου διακονηϲαντεϲ τοιϲ αγιοιϲ και διακονουντεϲ
11 επιθυμουμεν δε εκαϲτον υμων την αυτην ενδειγνυϲθαι ϲπουδην προϲ την πληροφοριαν τηϲ ελπιδοϲ αχρι τελουϲ
12 ινα μη νωθροι γενηϲθε μιμηται δε τω̅ δια πιϲτεωϲ και μακροθυμιαϲ κληρονομουντων ταϲ επαγγελιαϲ
13 τω γαρ αβρααμ επαγγιλαμενοϲ ο θ̅ϲ̅ επει κατ ουδενοϲ ειχεν μειζονοϲ ομοϲαι ωμοϲεν καθ εαυτου
14 λεγων ει μην ευλογων ευλογηϲω ϲε και πληθυνων πληθυνω ϲε
15 και ουτωϲ μακροθυμηϲαϲ επετυχεν τηϲ επαγγελιαϲ
16 α̅ν̅ο̅ι̅ μεν γαρ κατα του μειζονοϲ ομνυουϲιν και παϲηϲ αυτοιϲ αντιλογιαϲ περαϲ ειϲ βεβαιωϲιν ο ορκοϲ
17 εν ω περιϲϲοτερον βουλομενοϲ ο θ̅ϲ̅ επιδειξαι τοιϲ κληρονομοιϲ τηϲ επαγγελιαϲ το αμεταθετον τηϲ βουληϲ αυτου εμεϲιτευϲεν ορκω
18 ινα δια δυο πραγματων αμεταθετων εν οιϲ αδυνατον ψευϲαϲθαι τον θ̅ν̅ ιϲχυραν παρακληϲιν εχωμεν οι καταφυγοντεϲ κρατηϲαι τηϲ προκειμενηϲ ελπιδοϲ
19 ην ωϲ αγκυραν εχομεν τηϲ ψυχηϲ αϲφαλην τε και βεβαιαν και ερχομενην ειϲ το ϲωτερον του καταπεταϲματοϲ
20 οπου προδρομοϲ υπερ ημων ειϲηλθεν ι̅ϲ̅ κατα την ταξιν μελχιϲεδεκ αρχιερευϲ γενομενοϲ ειϲ τον αιωνα