1 αρχομεθα παλιν εαυτουϲ ϲυνειϲτανειν η μη χρηζομε̅ ωϲ τινεϲ ϲυϲτατικων επιϲτολων προϲ υμαϲ η εξ υμω̅
2 η επιϲτολη ημων υμειϲ εϲτε ενγεγραμμενη εν ταιϲ καρδιαιϲ ημων γινωϲκομενη και αναγινωϲκομενη υπο παντων α̅ν̅ω̅ν̅
3 φανερουμενοι οτι εϲτε επιϲτολη χ̅υ̅ διακονηθιϲα υφ ημων ενγεγραμμενη ου μελανι αλλα π̅ν̅ι̅ θ̅υ̅ ζωντοϲ ουκ εν πλαξιν λιθιναιϲ αλλ εν πλαξιν καρδιαιϲ ϲαρκιναιϲ
4 πεποιθηϲιν δε τοιαυτην εχομεν δια του χ̅υ̅ προϲ το̅ θ̅ν̅
5 ουχ οτι αφ εαυτων ικανοι εϲμεν λογιϲεϲθαι τι εξ εαυτων αλλ η ικανοτηϲ ημων εκ του θ̅υ̅
6 οϲ και ικανωϲεν ημαϲ διακονουϲ καινηϲ διαθηκηϲ ου γραμματοϲ αλλα π̅ν̅ϲ̅ το γαρ γραμμα αποκτενει το δε π̅ν̅α̅ ζωοποιει
7 ει δε η διακονια του θανατου εν γραμμαϲιν εντετυπωμενη λιθοιϲ εγενηθη εν δοξη ωϲτε μη δυναϲθαι ατενιϲαι τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ ειϲ το προϲωπον μωυϲεωϲ δια την δοξαν του προϲωπου αυτου την καταργουμενην
8 πωϲ ουχι μαλλον η διακονια του π̅ν̅ϲ̅ εϲται εν δοξη
9 ει γαρ τη διακονια τηϲ κατακριϲεωϲ δοξα πολλω μαλλον περιϲϲευει η διακονια τηϲ δικαιοϲυνηϲ δοξη
10 και γαρ ου δεδοξαϲται το δεδοξαϲμενον εν τουτω τω μερει εινεκεν τηϲ υπερβαλλουϲηϲ δοξηϲ
11 ει γαρ το καταργουμενον δια δοξηϲ πολλω μαλλον το μενον εν δοξη
12 εχοντεϲ ουν τοιαυτην ελπιδα πολλη παρρηϲια χρωμεθα
13 και ου καθαπερ μωυϲηϲ ετιθει καλυμμα επι το προϲωπον αυτου προϲ το μη ατενιϲαι τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ ειϲ το τελοϲ του καταργουμενου
14 αλλα επωρωθη τα νοηματα αυτων αχρι γαρ τηϲ ϲημερον ημεραϲ το αυτο καλυμμα επι τη αναγνωϲει τηϲ παλαιαϲ δθηκηϲ μενει μη ανακαλυπτομενον οτι εν χ̅ω̅ καταργειται
15 αλλ εωϲ ϲημερον ηνικα αν αναγινωϲκηται μωυϲηϲ καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται
16 ηνικα δε επιϲτρεψη προϲ κ̅ν̅ περιερειται το καλυμμα
17 ο δε κ̅ϲ̅ το π̅ν̅α̅ εϲτιν ου δε το π̅ν̅α̅ κ̅υ̅ ελευθερια
18 ημειϲ δε παντεϲ ανακεκαλυμμενω προϲωπω την δοξα̅ κ̅υ̅ κατοπτριζομενοι την αυτην εικονα μεταμορφουμεθα απο δοξηϲ ειϲ δοξαν καθαπερ απο κ̅υ̅ π̅ν̅ϲ̅