БиблияСимфонияСтанкевічаВ › Веляла

«Веляла» / Симфония / Станкевіча

Слово: «Веляла» встречается 20 раз в 20 стихах.
Все ВЗ

ПОДДЕРЖАТЬ ДЕНЬГАМИ

Стихи 1–20 из 20
"Вышлі людзі, сыны веляла, з пасярод цябе й адцягнулі жыхараў места іхнага, кажучы: ’Пойдзем і будзем служыць багом іншым’", каторых вы ня зналі,
Яны разьвесялілі сэрцы свае, і вось, людзі места, сынове Веляла, абступілі дом, біліся ў дзьверы, і гукалі старому, гаспадару дому, кажучы: «Вывядзі чалавека, што ўвыйшоў у дом твой, мы пазнаем яго».
А цяпер дайце гэных сыноў Веляла, што ў Ґівеы, мы зробім ім сьмерць, і выкаранім ліха з Ізраеля». Але не хацеў Венямін паслухаць голасу братоў сваіх, сыноў Ізраелявых.
Ня май служэбкі свае за дачку Веляла, бо зь вялікага мышленьня свайго а гневу свайго я гукала дагэтуль».
А сыны Ілевы — сыны Веляла; яны ня зналі СПАДАРА
А сынове Веляла гукалі: «Што, ці гэты выбаве нас?» І пагрэбавалі ім, і ня прынесьлі яму дару; але ён быў быццам глухі.
Дык ведай і глядзі, што табе рабіць, бо пастаноўлена бяда на спадара нашага і на ўвесь дом ягоны; а ён сын Веляла, каб гукаць да яго».
Няхай жа спадар мой не зважае на гэтага чалавека Веляла, на Навала, бо, якое імя ягонае, такі й ён. Навал — імя ягонае, і шал ягоны ізь ім. А я, служэбка твая, ня бачыла маладзёнаў спадара майго, каторых ты прыслаў.
Гэтак гукаў Шымей, клінучы яго: «Адыходзь, адыходзь, мужу крыві і мужу Веляла!
Бо абнялі мяне хвалі сьмерці, і цур’і Веляла напалохалі мяне;
А сынове веляла, як выкінены цернь усі яны, каторага не бяруць рукамі;
І пасадзіце двух сыноў веляла насупроці яго, каторыя сьветчылі б на яго, кажучы: "Ты блявузґаў на Бога а караля"; і потым вывядзіце яго, і ўкамянуйце, каб ён памер».
І прышлі два сыны веляла, і селі насупроці яго, і сьветчылі на яго, на Навофа перад людам, кажучы: «Навоф блявузґаў на Бога а на караля». І вывялі яго за места, і ўкаменавалі, і ён памер.
І зьберліся да яго пустыні, сынове веляла і ўмацаваліся супроці Рэговоама Салямоненка; Рэговоам жа быў малады а лентага сэрца, і ня вытрываў супроці іх.
Паварозы сьмерці апуталі мяне, і цур’і веляла напалохалі мяне;
Яны кажуць: «Слова веляла цісьне яго; як ён лёг, наперад ня ўстане».
Не пастанаўлю рэчы веляла перад ачыма сваімі; ненавіджу ўчынкаў тых, што збачылі, ня прыліпне да мяне;
Людзіна веляла капае ліха, і на вуснах ейных пякучае цяпло.
Сьветка веляла сьмяецца із суду, і рот нягодных глытае бяспраўе.
Зь цябе вышаў тый, што задумляе ліха супроці СПАДАРА, параднік веляла.
Стихи 1–20 из 20
Предыдущее:
Велял
Следующее:
Веляле

Симфония: Сьвятая Бібля у перакладзе Яна Станкевіча

Нашли в тексте ошибку? Выделите её и нажмите:Ctrl + Enter


2007–2026. Сделано с любовью для любящих и ищущих Бога. Если у вас есть вопросы или пожелания, то пишите нам bible-man@mail.ru.