Мытарь же, стоя вдали, не смел даже поднять глаз на небо; но, ударяя себя в грудь, говорил: «Боже! будь милостив ко мне, грешнику!»
καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι ἀλλ’ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων, Ὁ θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ
Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν, ἐπᾶραι· ἀλλ’ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αυτοῦ, λέγων, Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
και ο τελωνης μακροθεν εστως ουκ ηθελεν ουδε τους οφθαλμους εις τον ουρανον επαραι αλλ ετυπτεν εις το στηθος αυτου λεγων ο θεος ιλασθητι μοι τω αμαρτωλω
καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ’ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ, λέγων, Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπᾶραι εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ᾽ ἔτυπτεν τὸ στῆθος ἑαυτοῦ λέγων, Ὁ θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
ὁ δὲ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπᾶραι εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ’ ἔτυπτεν τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
ὁ δὲ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπᾶραι εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ' ἔτυπτε τὸ στῆθος ἑαυτοῦ λέγων Ὁ θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
ὁ δὲ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπᾶραι εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ’ ἔτυπτεν τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι, ἀλλ’ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλʼ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ, λέγων, Ὁ θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
Καὶ ὁ τελώνης, μακρόθεν ἑστώς, οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων, ‹Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.›
⸂ὁ δὲ⸃ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ⸂ἐπᾶραι εἰς τὸν οὐρανόν⸃, ἀλλ᾽ ⸀ἔτυπτε τὸ στῆθος ⸀αὐτοῦ λέγων· Ὁ θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
Nestle Aland 28th / 2012
ὁ δὲ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπᾶραι εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ’ ἔτυπτεν τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
ο δε τελωνηϲ μακροθεν εϲτωϲ ουκ ηθελεν ουδε τουϲ οφθαλμουϲ επαραι ειϲ τον ουρανο̅ αλλ ετυπτε το ϲτηθοϲ αυτου λεγων ιλαϲθητι μοι τω αμαρτωλω
ο δε τελωνηϲ μακροθεν εϲτωϲ ουκ ηθελε̅ ουδε τουϲ οφθαλμουϲ επαραι ειϲ τον ουρανο̅ αλλ ετυπτε το ϲτηθοϲ εαυτου λεγων ο θ̅ϲ̅ ειλαϲθητι μοι τω αμαρτωλω
και ο τελωνηϲ μακροθεν εϲτωϲ ουκ ηθελεν ουδε τουϲ οφθαλμουϲ ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ επαραι αλλ ετυπτεν ειϲ το ϲτηθοϲ αυτου λεγων ο θ̅ϲ̅ ιλαϲθητι μοι τω αμαρτωλω
και ο τελωνηϲ μακροθεν εϲτωϲ ουκ ηθελεν ουδε τουϲ οφθαλμουϲ ειϲ τον ουρανον επαραι αλλ ετυπτε το ϲτηθοϲ αυτου λεγων ο θ̅ϲ̅ ειλαϲθητι μοι τω αμαρτωλω
ο δε τελωνηϲ μακροθεν εϲτωϲ ουκ ηθελεν ουδε τουϲ οφθαλμουϲ επαραι ειϲ τον ο̅υ̅ν̅ο̅ν̅ αλλ ετυπτεν το ϲτηθοϲ εαυτου λεγων ο θ̅ϲ̅ ιλαϲθητι μοι τω αμαρτωλω
και ο τελωνηϲ μακροθεν εϲτωϲ ουκ ηδυνατο ουδε τουϲ οφθαλμουϲ ειϲ τον ουρανον επαρε αλλ ετυπτεν ειϲ το ϲτηθοϲ αυτου λεγων ο θ̅ϲ̅ ειλαϲθητι μοι τω αμαρτωλω