Простираю к Тебе руки мои; душа моя — к Тебе, как жаждущая земля.
[Пс 142:6 (143)]
Выцягваю рукі мае да Цябе; душа мая [прагне] Цябе, як зямля бязводная. (Сэлях)
працягваю да Цябе рукі мае; душа мая — да Цябе, як перасохлая зямля.
[Пс 142:6 (143)]
Прасцёр я рукі мае да Цябе; душа мая — як зямля без вады ў Цябе.
Выцягаю рукі свае да Цябе; душа мая — да Цябе, як выпраглая зямля. Сэля.
Выцягаю я рукі мае да Цябе; душа мая прагне Цябе, як зямля бязводная. (Зэля)
Я працягваю да Цябе рукі мае. Душа мая прагне Цябе, як перасохлая зямля (вільгаці). Зэля.
Узняў да Цябе рукі свае, Душа мая як зямля бязводная без Цябе.
[Пс 142:6 (143)]
Да Цябе ўзьняў я рукі мае: душа мая быццам бязводная зямля перад Табою.
[Пс 142:6 (143)]