1 εκρινα δε εμαυτω τουτο το μη παλιν εν λυπη προϲ υμαϲ ελθει̅
2 ει γαρ εγω λυπω υμαϲ και τιϲ ο εφραινων με ει μη ο λυπουμενοϲ εξ εμου
3 και εγραψα τουτο ινα μη ελθων λυπην ϲχω αφ ων εδει με χαιρειν πεποιθωϲ επι πανταϲ υμαϲ οτι η εμη χαρα παντων υμων εϲτι̅
4 εκ γαρ πολληϲ θλιψεωϲ και ϲυνοχηϲ καρδιαϲ εγραψα υμι̅ δια πολλων δακρυων ουχ ινα λυπηθητε αλλα την αγαπην ινα γνωτε ην εχω περιϲϲοτερωϲ ειϲ υμαϲ
5 ει δε τιϲ λελυπηκεν ουκ εμε λελυπηκε̅ αλλα απο μερουϲ ινα μη επιβαρω πανταϲ υμαϲ
6 ικανον τω τοιουτω η επιτιμια αυτη η υπο των πλειονων
7 ωϲτε τουναντιον υμαϲ χαριϲαϲθαι και παρακαλεϲαι μη πωϲ τη περιϲϲοτερα λυπη καταποθη ο τοιουτοϲ
8 διο παρακαλω υμαϲ κυρωϲαι ειϲ αυτον αγαπη̅
9 ειϲ τουτο γαρ και εγραψα ινα γνω την δοκιμην υμων η ειϲ παντα υπηκοοι εϲτε
10 ω δε τι χαριζεϲθε καγω και γαρ ο καιχαριϲμαι ει τι κεχαριϲμαι δι υμαϲ εν προϲωπω χ̅υ̅
11 ινα μη πλεονεκτηθωμεν υπο του ϲατανα ου γαρ αυτου τα νοηματα αγνοουμεν
12 ελθων δε ειϲ τη̅ τρωαδα ειϲ το ευαγγελιον του χ̅υ̅ και θυραϲ μοι ανεωγμενηϲ ε̅ κ̅ω̅
13 ουκ εϲχηκα ανεϲιν τω π̅ν̅ι̅ μου τω μη ευρειν με τιτον τον αδελφον μου αλλα αποταξαμενοϲ αυτοιϲ εξηλθον ειϲ μακαιδονιαν
14 τω δε θ̅ω̅ χαριϲ τω παντοτε θριαμβευοντι ημαϲ εν τω χ̅ω̅ και την οϲμην τηϲ γνωϲεωϲ αυτου φανερουντι δι ημων εν παντι τοπω
15 οτι χ̅υ̅ ευωδια εϲμεν τω θ̅ω̅ εν τοιϲ ϲωζομενοιϲ και εν τοιϲ απολλυμενοιϲ
16 οιϲ μεν οϲμη εκ θανατου ειϲ θανατον οιϲ δε οϲμη εκ ζωηϲ ειϲ ζωην και προϲ ταυτα τιϲ ικανοϲ
17 ου γαρ εϲμε̅ ωϲ οι πολλοι καπηλευοντεϲ το̅ λογον του θ̅υ̅ αλλ ωϲ εξ ιλικρινιαϲ αλλ ωϲ εκ θ̅υ̅ κατεναντι θ̅υ̅ εν χ̅ω̅ λαλουμεν